<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<urlset
  xmlns="http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9"
  xmlns:video="http://www.google.com/schemas/sitemap-video/1.1">
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/hakata-station-at-9-am/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/1-0a966d312802beddbbf3f4c504fdbaca-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Stacja Hakata o 9 rano</video:title>
      <video:description># Od Hakaty do Fukuoki jeden krok, czyli przylatując do Fukuoki, wyjeżdżasz z Hakaty Wyobraź sobie miasto z rozdwojeniem osobowości. Ma ono dwa imiona, a za każdym z nich kryje się własna historia, własne tradycje i kilka stuleci rywalizacji. Witaj na północy japońskiej wyspy Kiusiu. Wszystko zaczęło się w 1600 roku, gdy ambitny samuraj Kuroda Nagamasa otrzymał te ziemie w nagrodę za zwycięstwo w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Na wschodnim brzegu rzeki huczała już wtedy starożytna, bogata i niewyobrażalnie dumna kupiecka Hakata. Dzielenie jednego brzegu z kupcami uznał ambitny wódz za krok niezbyt odpowiedni dla jego wojskowej reputacji. Przeszedł rzekę, wzniósł na zachodnim brzegu niezdobyty zamek i nazwał swoją nową osadę Fukuoka – na cześć rodowych ziem swojej rodziny w prefekturze Okayama. Oba brzegi natychmiast stały się nieprzejednanymi rywalami. Z jednej strony – szlachta służbowa, z drugiej – przedsiębiorczy kapitał. Mówili nawet różnymi dialektami: na samurajskim brzegu praktykowano powściągliwy Fukuoka-ben, podczas gdy u kupców w użyciu był dynamiczny Hakata-ben. Ten ostatni, nawiasem mówiąc, przetrwał rywala i dziś brzmi w całym mieście. W 1889 roku miasta połączono. Pozostawało rozstrzygnąć istną drobnostkę – jak nazwać nowe miasto. I tu zaczęło się najciekawsze. Podczas decydującego głosowania samuraje wykorzystali przewagę liczebną w zgromadzeniu, wzmacniając ją klasyczną intrygą polityczną: zamknęli część kupieckich deputowanych w toalecie tuż przed liczeniem głosów. Miasto oficjalnie nazwano Fukuoką, lecz urażeni kupcy Hakaty żywili poważny żal. I nadszedł ich czas. Gdy przyszła pora na poprowadzenie przez prefekturę linii kolejowej, władze stanęły przed niełatwym wyborem: albo pozostawić region na uboczu postępu, albo pożyczyć pieniądze od zamożnego stanu kupieckiego. Kupcy zapewnili zarówno najlepsze tereny, jak i hojne finansowanie, ale zobowiązali władze, by centralny dworzec nazwać Hakata. Urzędnicy, których kasa jak zwykle świeciła pustkami, nie znaleźli argumentów przeciwko złotym</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/uKvx5-rcYo0</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/hakodate-at-8-am/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/2-9a7290e4fe8467a48849d9cdaaaa9f71-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Hakodate o 8 rano</video:title>
      <video:description>Poranne Hakodate wywołuje dziwne, niemal mistyczne odczucie. Jest tu wszystko, co powinno należeć do wielkiego miasta: szerokie aleje, tramwaje, masywne magazyny przy wodzie. Ale idę ulicą – i wokół nikogo. Miasto wygląda jak opustoszałe, i tylko rytmiczne elektroniczne „piu-piu” sygnalizatorów świetlnych podpowiada, że nie jest porzucone. Co jakiś czas tę ciszę rozcina zgrzytliwy warkot starego tramwaju. Kiedy przejeżdża obok, wydaje się, że cofnęło cię o jakieś pięćdziesiąt lat. Z podjeżdżającego autobusu na pustym przystanku wysiada jedyny pasażer. I znowu żadnego ruchu. Dla ciasnej, wiecznie spieszącej się Japonii ta niewypełniona przestrzeń wydaje się niemal nienaturalnie rozwarta. Między domami, nielicznymi przechodniami a samochodami pozostaje chyba zbyt wiele powietrza.</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/PihZFq_tHbU</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/sinagawa-station-commuter-flow-at-8-30am/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/3-09c6a8c0a98af5a1495d14be3cf22f40-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Przepływ pasażerów na stacji Shinagawa o 8:30 rano</video:title>
      <video:description># 600 osób na minutę Czarne spodnie, biała koszula lub bluzka. Każdego dnia roboczego przez stację Shinagawa przechodzą dziesiątki tysięcy ludzi ubranych niemal identycznie. Jeśli stanąć na balkonie i patrzeć na ten strumień z boku, bardzo szybko zaczyna kręcić się w głowie. Sześćset osób na minutę – to dokładna liczba. Aby wyodrębnić pojedynczego człowieka, trzeba podjąć świadomy wysiłek. I tak wystarczy mrugnąć – a już się go nie odnajdzie. Po kilku minutach zaczyna narastać strach, że to wszystko dzieje się naprawdę nie tak, że to tylko inscenizacja mająca cię zmylić, podporządkować sobie, wciągnąć i unieść ze sobą. Strumień porusza się z przerażającą jednostajnością, nie przyspieszając ani nie zwalniając. Czyżby się ze sobą umówili? Czasem w tłumie pojawia się kolorowa plama niefirmowego ubrania i odbiera się to jak istotne wydarzenie. Tyle że nie ma ono żadnego znaczenia, po kilku chwilach strumień unosi je na zawsze. Z trudem, przełamując hipnozę, spoglądam na zegarek. Minęło zaledwie pięć minut – a obok przeszło trzy tysiące osób. Każdy z nich musi mieć swoje życie, marzenia, osiągnięcia i rozczarowania, ale tutaj widać tylko czarne spodnie i białe koszule.</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/aME5rv0m7SM</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/tokyo-monday-6am-ikebukuro-station-platform/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/4-2e81d62bd68191f027c93a318521f7c7-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Tokio, poniedziałek, 6:00 – peron stacji Ikebukuro</video:title>
      <video:description># Gdy rytm jest jeszcze widoczny O szóstej rano w poniedziałek stacja Ikebukuro już nie śpi, ale jeszcze nie zdążyła stać się tym Ikebukuro, które wszyscy znają w ciągu dnia. Pociągi przyjeżdżają i odjeżdżają zgodnie z rozkładem, zapowiedzi brzmią jak zwykle, drzwi otwierają się dokładnie przy wyznaczonych oznaczeniach. Wszystko działa bez żadnej taryfy ulgowej na wczesną porę, tylko ludzi na peronach jest na razie wyraźnie mniej, niż będzie tu dosłownie za czterdzieści minut. W tym czasie jest krótki przedział między wczesnym rankiem a początkiem godziny szczytu. Kiedy pociąg odjeżdża, peron zupełnie pustoszeje. Potem pojawia się jedna osoba, za nią druga. Po kilku minutach ludzi przybywa coraz więcej, a do przyjazdu kolejnego składu przy drzwiach wagonów ustawiają się już równe kolejki. Pociąg zabiera ich – i wszystko zaczyna się od nowa. Chyba właśnie rano szczególnie dobrze widać, jak miasto nastraja się na swój zwykły tryb. Dopóki przepływ jest jeszcze rzadki, ten mechanizm można rozpatrzyć w szczegółach: pusty peron, pierwsi pasażerowie, rosnące kolejki przy oznaczeniach, nowy pociąg – i znowu wolna przestrzeń. Już niedługo ten metronom zacznie pracować dużo szybciej, a pojedyncze ruchy zleją się w jeden strumień. Odstępy między ludźmi znikną, peron wypełni gęsty poranny ruch. Ale o szóstej rano zachowuje jeszcze trochę powietrza. Tokio już wystartowało, tylko na razie nie pracuje z pełną prędkością.</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/dH6OOV1JxLI</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/hokkaido-8am-morning-walk-through-hakodate/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/5-9b747bcfef488e807c672944bc1e7996-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Hokkaido, 8:00 – poranny spacer po Hakodate</video:title>
      <video:description># Miasto wcześniejsze niż jego mieszkańcy Kontynuuję poranny spacer po Hakodate w niedzielny letni dzień. Pochmurno, miękkie, przyjemne kolory bez ostrych przejść. Tutaj szczególnie wyraźnie czuć, że natura wpływa na miasto znacznie silniej niż w metropoliach. Trzeba się z nią dogadywać, a nie spierać. Para samochodów, jeden przechodzień – to wszystkie spotkania w ciągu pięciu minut. Wokół jest wystarczająco dużo przestrzeni i ciszy, żeby zacząć zauważać samo miasto, a nie tylko ludzi w nim. O ósmej rano Hakodate już działa. Tramwaje kursują zgodnie z rozkładem, sygnalizacja świetlna odlicza swoje cykle, autobusy podjeżdżają na przystanki. Ale ludzi prawie nie ma. Pojawia się dziwne wrażenie, jakby miasto obudziło się wcześniej niż ci, dla których to wszystko istnieje. Wracam z powrotem do „centrum” – szerokich alei z torami tramwajowymi. Minęło zaledwie dwadzieścia minut, ale ludzi jest już wyraźnie więcej. Zielony tramwaj zapowiada swoje zbliżanie się metalicznym zgrzytem na długo przedtem, zanim pojawi się w polu widzenia. Gdy podjeżdża bliżej, okazuje się niemal pełny. Miasto powoli dogania własny poranek.</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/zsvAuvRWXyM</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/togoshi-ginza-shotengai-at-4-pm/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/6-5957cb6d3d92fc009574eb3a0d6767c8-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Togoshi Ginza – zwykłe popołudnie na ulicy handlowej</video:title>
      <video:description># Stacja z drewna W Tokio stacja kolejowa to niemal zawsze funkcjonalny węzeł z betonu i stali. Ale nie tutaj. Stacja Togoshi-Ginza na lokalnej linii Ikegami wygląda tak, jakby zaprojektowano ją z pominięciem przyjętych standardów. Oryginalny drewniany dworzec z 1927 roku przez dziewięć dekad mocno podupadł. Przy jego odnowieniu kolejarze z Tokyu Corporation zrezygnowali z typowych materiałów na rzecz drewna. Perony przykryto konstrukcją z ciemnego tokijskiego cedru – sugi, wyhodowanego w lasach rejonu Tama. Szczególna konstrukcja dachu pozwoliła obejść się bez masywnych podpór i zostawić peron otwarty. Nie ma tu ani schodów, ani schodów ruchomych: od drzwi krótkiego trzywagonowego pociągu do bramki biletowej i asfaltu ulicy handlowej jest dokładnie dziesięć kroków na jednym poziomie. Taki układ ma jednak swoją specyfikę. Perony przeciwnych kierunków nie są ze sobą wewnętrznie połączone, i jeśli wejdzie się nie z tej strony, trzeba wyjść z powrotem na ulicę, poczekać, aż na przejeździe podniesie się szlaban, i przejść przez tory pieszym przejściem razem z innymi przechodniami. W Tokio naziemne przejazdy stopniowo znikają, ale tutaj stację zachowano i ulepszono. Cedr dobrze pochłania hałas pociągów, z czasem ciemnieje pod słońcem i starzeje się razem z samą dzielnicą. Stare belki przy demontażu również zachowano – rozpiłowano je i rozdano szkolnym warsztatom w Shinagawie. W rezultacie dworzec przestał być zwykłą strefą tranzytową i zaczął być odbierany niemal jak weranda wspólnego domu. # Prosta linia Niemal idealnie prosta Togoshi-Ginza nie powstała na desce kreślarskiej. Ulica ułożyła się na dnie długiej naturalnej niecki, gdzie kiedyś płynęła woda, a po bokach leżały pola ryżowe. W epoce Taishō okolicę zaczęto przekształcać pod rosnące miasto: koryto wyprostowano, działki przeplanowano, pojawiły się drogi. Później wodę ukryto pod ziemią, ale jej linia pozostała na powierzchni. Ma to miejsce też starszą historię – sama nazwa Togoshi wiąże się z wyrażeniem „za Edo”. Wędrowiec opuszczający stare miasto w kierunku</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/4tuCbstPWks</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/kanazawas-kitchen-omicho-market/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/7-f1051253f417b85740c6e6e1b7115cb7-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Targ Omicho, Kanazawa</video:title>
      <video:description># Kuchnia Kanazawy – targ Omicho Pierwsze, co zaskakuje na targu Omicho, to zapach. Po rybnych straganach zwykle spodziewasz się czegoś zupełnie innego, ale tutaj powietrze jest zdumiewająco świeże. Pachnie morzem i czystym chłodem, jakbyś stał dokładnie na wybrzeżu. Omicho ma dziwną, ale bardzo przyjemną cechę: pojawia się tu wrażenie codziennego święta. Wokół nie dzieje się nic szczególnego, nikt niczego nie obchodzi, ale z jakiegoś powodu wydaje się, że wszystkim ludziom po prostu dobrze jest tu przebywać. Chyba właśnie dlatego targ tak łatwo wpisuje się w każdą trasę po Kanazawie. Z czasem przestaje się go postrzegać jako punkt, do którego trzeba iść specjalnie. Droga niemal sama skręca pod te zadaszenia – najpierw po drodze gdzieś indziej, a potem jeszcze raz, już w drodze powrotnej. Omicho od dawna jest wielką atrakcją turystyczną, ale paradoksalnie zachował przytulność żywego, domowego miejsca. I za każdym razem, wychodząc z powrotem na miejskie ulice, trochę żal, że ten chaotyczny świat został za tobą.</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/1eg2x36O31E</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.norapin.com/pl/nagoya-station-at-5-pm/</loc>
    <video:video>
      <video:thumbnail_loc>https://www.norapin.com/images/previews/000/8-77cbcf13e374072d913493c8fa34c6c0-1200x675.jpg</video:thumbnail_loc>
      <video:title>Stacja Nagoja o piątej po południu</video:title>
      <video:description># Stacja Cukinomiya (wpis nieznanego autora na forum 2channel z 2008 roku) Zdarzyło się to, gdy jechałem nocnym pociągiem linii Tōkaidō. Zdrzemnąłem się, ale obudziłem się, bo pociąg zatrzymał się na jakiejś stacji. Siedziałem przy oknie. Była chyba trzecia w nocy. Sama stacja bardzo przypominała dworzec Nagoja. Spojrzałem na tablicę: w miejscu nazwy stacji widniał napis „Cukinomiya” (月の宮 – Księżycowy Pałac). Ale atmosfera była tam jakaś dziwna. Wszystko dookoła wydawało się nierzeczywiste, jakby lekko przyćmione. Nie czułem narastającej grozy, ale wrażenie było dziwne. wtedy przyjrzałem się uważniej i zauważyłem, że po peronie chodzi kilka bardzo wysokich (jakieś dwa metry?) wychudzonych czarnych postaci. Wyglądały, jakby zwykłe cienie stały się trójwymiarowe. Trudno to opisać. Gdy osłupiały myślałem „co to, do cholery, jest?”, dwa dokładnie takie same cienie przeszły wprost przez przejście w naszym wagonie, pomiędzy fotelami, i wysiadły na stacji. Przy tym mężczyzna, który spał na sąsiednim fotelu i chrapał na cały wagon, był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, a i reszta pasażerów wyglądała normalnie. Potem pociąg ruszył. Odjeżdżając, patrzyłem przez okno na miasto: pośród nieprzeniknionej ciemności wznosiły się kolosalne budynki wielkości Tokyo Tower. Stały jak ogromne fantastyczne wieżowce. Wyglądało to niewiarygodnie pięknie i iluzorycznie. Jak na zwykły sen, wszystko było zbyt wyraźne. Pamiętam nawet, że piłem herbatę tuż przed tym. Do dziś zastanawiam się, co to właściwie było.</video:description>
      <video:player_loc>https://www.youtube.com/embed/xB-61wMHERo</video:player_loc>
    </video:video>
  </url>
</urlset>
