600 osób na minutę
Czarne spodnie, biała koszula lub bluzka. Każdego dnia roboczego przez stację Shinagawa przechodzą dziesiątki tysięcy ludzi ubranych niemal identycznie. Jeśli stanąć na balkonie i patrzeć na ten strumień z boku, bardzo szybko zaczyna kręcić się w głowie. Sześćset osób na minutę – to dokładna liczba.
Aby wyodrębnić pojedynczego człowieka, trzeba podjąć świadomy wysiłek. I tak wystarczy mrugnąć – a już się go nie odnajdzie. Po kilku minutach zaczyna narastać strach, że to wszystko dzieje się naprawdę nie tak, że to tylko inscenizacja mająca cię zmylić, podporządkować sobie, wciągnąć i unieść ze sobą.
Strumień porusza się z przerażającą jednostajnością, nie przyspieszając ani nie zwalniając. Czyżby się ze sobą umówili? Czasem w tłumie pojawia się kolorowa plama niefirmowego ubrania i odbiera się to jak istotne wydarzenie. Tyle że nie ma ono żadnego znaczenia, po kilku chwilach strumień unosi je na zawsze. Z trudem, przełamując hipnozę, spoglądam na zegarek. Minęło zaledwie pięć minut – a obok przeszło trzy tysiące osób. Każdy z nich musi mieć swoje życie, marzenia, osiągnięcia i rozczarowania, ale tutaj widać tylko czarne spodnie i białe koszule.
